Ελληνοαμερικανική Ένωση - Φωτογραφικός Κύκλος

Έκθεση Φωτογραφίας
Φωτογραφικά ζεύγη

Χριστίνα Σοροβού – Λουκά Βασιλικός

Ο «Φωτογραφικός Κύκλος» συνεχίζει τη συνεργασία του με την Ελληνοαμερικανική Ένωση με τη δεύτερη έκθεση από τη σειρά που τιτλοφορείται «Φωτογραφικά ζεύγη». Σε αυτές τις εκθέσεις παρουσιάζεται η δουλειά δύο φωτογράφων και μελών τού «Κύκλου», των οποίων οι δρόμοι τής ζωής ή τής φωτογραφίας συναντώνται με κάποιο τρόπο. Μπορεί να είναι συγγενείς ή μπορεί να είναι αχώριστοι φίλοι. Μπορεί το θέμα τής φωτογραφίας τους να είναι κοινό, ή μπορεί και η καλλιτεχνική τους προσέγγιση να είναι όμοια. Μπορεί όμως να συνδέονται και μέσα από την ουσιαστική διαφορά μιας φαινομενικά όμοιας δουλειάς. Έτσι, ο διάλογος των εκάστοτε δύο καλλιτεχνικών προτάσεων θα επεκτείνεται νοερά και πέρα από τις αναρτημένες φωτογραφίες, αφού η σχέση των ίδιων των φωτογράφων αλλά και των προτάσεών τους θα προκαλεί τις αναζητήσεις ταυτίσεων και αποστάσεων.

Η δεύτερη αυτή έκθεση εγκαινιάζεται στις 31 Ιανουαρίου 2012 στην αίθουσα Κένεντυ τής Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22) με τις φωτογραφίας τής Χριστίνας Σοροβού και τού Λουκά Βασιλικού. Οι φωτογραφίες τής Χριστίνας Σοροβού (όλες ασπρόμαυρες) αφορούν το καθημερινό της φιλικό και οικογενειακό περιβάλλον, ενώ αυτές τού  Λουκά Βασιλικού (όλες έγχρωμες) σ Λουκά Βασιλικού κηνές από το δρόμο.  Το κοινό τους θέμα, η κοινή τους φωτογραφική πορεία και η προσωπική τους σχέση δικαιολογούν τα σημεία σύμπτωσης, αλλά οι διαφορετικές προσωπικότητες γεννούν και τα σημεία απόκλισης.

Λουκάς Βασιλικός - Χριστίνα Σοροβού

Αντιθετικές συγγένειες

Η παρουσίαση δύο φωτογράφων μαζί δικαιολογείται τόσο από τα στοιχεία που τους συνδέουν, όσο και από εκείνα που τους διακρίνουν. Η Χριστίνα Σοροβού και ο Λουκάς Βασιλικός είναι φίλοι, φωτογραφίζουν συχνά παρέα, έχουν ο καθένας σύζυγο, παιδιά και επάγγελμα αλλά δίνουν πολύ μεγάλη σημασία και αξία στη Φωτογραφία. Είναι δηλαδή ερασιτέχνες με την πληρέστερη και καλύτερη έννοια τού όρου. Αυτά είναι τα στοιχεία που τους συνδέουν. Από την άλλη, το είδος τής φωτογραφίας που κάνει ο καθένας, αν και εντάσσεται σε μια ευρύτερη κοινή φωτογραφική αντίληψη, αποτελεί καθρέφτη τής προσωπικότητάς τους και διακριτικό σημείο τής καλλιτεχνικής τους ταυτότητας.

Η Χριστίνα Σοροβού, η νεότερη στη φωτογραφία από τους δύο, έχει το βλέμμα της στραμμένο στους εσωτερικούς χώρους τής ζωής της και στον εσωτερικό χώρο τού κόσμου της. Οι συναισθηματικές της φωτοσκιάσεις έχουν ανάγκη την ασπρόμαυρη εικόνα. Η μελαγχολία της και η τρυφερότητά της καταλήγουν πάντα – και αυτό συνιστά μεγάλη δύναμη – σε ένα υπαινικτικό χαμόγελο. Αν και σχετικά νέα στον κόσμο τής φωτογραφίας εκπλήσσει με την αυστηρότητα, τη λιτότητα και τη βεβαιότητα τού κάδρου της. Το γεγονός ότι δεν διστάζει να επιβάλλει τη φορμαλιστική της άποψη και ταυτόχρονα να υπαινίσσεται  τα συναισθήματά της είναι μια δύναμη και ένα εφόδιο που υπόσχονται πάρα πολλά για το φωτογραφικό της μέλλον.

Ο Λουκάς Βασιλικός χειρίζεται τη φωτογραφική του πείρα με σύνεση και τόλμη. Αν και φανατικός «τού δρόμου», το τελευταίο διάστημα δοκιμάζει τις δυνάμεις του σε νέες κατευθύνσεις, όπως το πορτρέτο και οι εσωτερικοί χώροι. Ο νέος του έρωτας, η έγχρωμη φωτογραφία, δεν τον έκανε να απαρνηθεί την ασπρόμαυρη, την οποία συνεχίζει με ανάλογη επιτυχία και ενθουσιασμό. Δεν είναι μυστικό ότι στις μέρες μας η λεγόμενη φωτογραφία δρόμου, είτε εκφράζει την κοινωνική μαρτυρία είτε την κοινωνική παρατήρηση, διακρίνεται συνήθως για τη φλυαρία της, για τη δήθεν φορμαλιστική της τόλμη (που κατέληξε σε ακαδημαϊκή μονοτονία) και για την τελική της γενικευμένη ανία. Οι φωτογραφίες τού Λουκά Βασιλικού υπάρχουν για να διαψεύδουν την παραπάνω διαπίστωση και να μας πείθουν ότι αρκεί η ζωντάνια μιας προσωπικής ματιάς για να δίνεται το φιλί τής ζωής σε κάθε κουρασμένο θέμα. Οι φόρμες του, αν και τολμηρές, τιθασεύονται και καταλήγουν σε μια απλή και στιβαρή πρόταση. Τα έντονα χρώματα δεν θυμίζουν ζωγραφική παλέτα αλλά διαθέτουν μια συγκινησιακή ένταση που χρησιμοποιείται για την είσοδο τού βλέμματος στην εικόνα. Και, το κυριότερο, αν και επιμελημένα προβάλλει τον φορμαλιστικό του έλεγχο, επιτρέπει στις φωτογραφίες του να διατηρούν μια φυσικότητα και να πείθουν ότι το περιεχόμενο έχει πάντα τον πρώτο λόγο.

Οι δυο αυτοί φωτογράφοι αποδεικνύουν ότι η ποίηση, οπτική στην περίπτωσή τους, αποζημιώνει και βραβεύει εκείνους που την εντάσσουν στη ζωή τους με την φροντίδα τής οικειότητας και το πάθος τού καθήκοντος.

Πλάτων Ριβέλλης